Views: 11.321
Het begon zonder dat ik ernaar zocht
Ik kan het moment niet aanwijzen waarop het precies begon. Er was geen duidelijke aanleiding, geen gedachte die meteen alles veranderde. Het gebeurde terwijl ik er niet mee bezig was. Een gesprek, een ontmoeting, een situatie waarin ik merkte dat mijn aandacht anders werd. Rustiger. Scherper. Alsof ik niet hoefde te schakelen tussen voelen en denken, maar gewoon aanwezig kon zijn.
Wat me opviel, was dat ik niets wilde versnellen. Ik voelde geen drang om iets te laten gebeuren of ergens naartoe te bewegen. Dat alleen al was nieuw voor me. Mijn aandacht bleef hangen zonder spanning. Alsof ik mocht blijven waar ik was, zonder dat daar meteen betekenis aan hoefde te worden gegeven.
Een ander soort aantrekkingskracht
Ik had aantrekkingskracht verwacht als iets dat duidelijk zou zijn. Iets dat je herkent omdat het lijkt op wat je al kent. Maar dit voelde anders. Minder uitgesproken, minder richtinggevend. Het was geen verlangen dat schreeuwde, maar iets dat zacht aanwezig was en daardoor moeilijker te negeren.
Ik merkte dat ik anders luisterde. Dat ik me minder bewust was van hoe ik overkwam. Ik hoefde niets te bewijzen. Die ontspanning verraste me misschien nog wel het meest. Want juist doordat er geen druk was, voelde het intiemer. Alsof er ruimte was om te zijn, zonder rol of verwachting.
Ik vroeg me af of ik dit gevoel eerder had gehad en het simpelweg niet had herkend. Of misschien wel had weggeduwd, omdat het niet paste binnen het beeld dat ik van mezelf had. Dat idee maakte me nieuwsgierig, maar ook voorzichtig.
Het besef dat bleef hangen
Wat dit moment bijzonder maakte, was niet de intensiteit, maar de nasleep. Het bleef bij me. Niet als spanning, maar als aandacht. Ik merkte dat ik er later aan terugdacht. Aan hoe het voelde om zo aanwezig te zijn. Zo zonder haast.
Langzaam begon ik te begrijpen dat aantrekkingskracht tussen vrouwen zich vaak zo aandient. Niet als een duidelijk signaal dat je meteen kunt duiden, maar als een verschuiving in hoe je jezelf ervaart. Je voelt je net iets meer jezelf. En juist omdat het zo subtiel begint, kun je het niet meer wegdenken zodra je het eenmaal hebt opgemerkt.
Waarom dit voor veel vrouwen herkenbaar is
In gesprekken met andere vrouwen hoor ik dit verhaal vaker terug. Het begint zelden met een uitgesproken verlangen of een heldere conclusie. Het begint met een gevoel dat lastig te benoemen is. Met nieuwsgierigheid die zich mengt met verwarring. Met de vraag of dit iets is wat je serieus mag nemen.
Wat me opvalt, is dat veel vrouwen denken dat aantrekkingskracht duidelijk en ondubbelzinnig moet zijn om echt te mogen bestaan. Maar juist bij vrouw vrouw contact lijkt het vaak anders te werken. Het ontvouwt zich langzaam, op een manier die uitnodigt tot luisteren in plaats van beslissen.
Wat dit moment voor mij veranderde
Dit moment veranderde niet meteen alles. Het was geen keerpunt dat me van de ene op de andere dag ergens bracht. Maar het opende iets. Het gaf me toestemming om nieuwsgierig te zijn zonder dat ik meteen hoefde te weten waar het naartoe zou leiden.
Ik leerde dat niet alles wat betekenisvol is zich meteen laat benoemen. Sommige ervaringen vragen tijd. Aandacht. En vooral ruimte. Dat besef werd het begin van een andere manier van kijken naar verlangen, aantrekkingskracht en ontdekken.
Niet groter. Niet sneller.
Maar eerlijker.