Views: 19.376
Die is te hoog gegrepen voor ons.
In de taxi naar het feestje zei we niet veel tegen elkaar.
Ik keek naar Floris, hij naar mij. Die blik die hij had… licht ondeugend, een tikje gespannen. Zo’n blik die alleen ontstaat als iets zou kunnen gebeuren, maar nog alle kanten op kan. Mijn benen lagen losjes over elkaar en ik voelde hoe mijn lichaam al een beetje voorliep op mijn hoofd.
Bij de club was het druk, warm en donker. Muziek die je meer voelde dan hoorde. We moesten haar nog vinden. Op drie Tinderfoto’s na wisten we eigenlijk niets. En juist dat maakte het spannend. Dat mysterieuze. Het onbekende. Floris stuurde haar een berichtje dat we bij de grote bar stonden. Ze antwoordde dat ze eraan kwam.
Toen pas voelde ik het echt. Die spanning laag in mijn buik. De twijfel ook. Zie ik er goed genoeg uit? Had ik toch een ander jurkje moeten aantrekken? Mijn hand gleed langs mijn dij en ik haalde diep adem.
En toen tikte iemand Floris op zijn rug.
“Hi, jij moet Floris zijn.”
Ze gaf hem een knuffel en hij stelde haar aan mij voor. Het blijft een vreemd moment, zo’n eerste ontmoeting met iemand die je alleen van foto’s kent. Zelfs na alles wat we al hebben meegemaakt. Ze droeg een zwart jurkje met een open rug. Lang blond haar dat soepel over haar schouders viel. Slank, elegant, moeiteloos mooi.
Mijn eerste gedachte was allesbehalve sexy.
Die is te hoog gegrepen voor ons.
Na een kort praatje liep ze weer terug naar haar vriendinnen. Floris en ik keken elkaar aan. Het voelde… afstandelijk. Alsof zij ons meer zag als een leuke vakantievibe dan als iets waar ze echt in wilde duiken. We besloten het los te laten. Samen te dansen. Te drinken. Gewoon ons eigen feestje te bouwen.
Mega gespannen
De tijd verstreek. De muziek werd intenser. Mijn lichaam ontspande weer. Tot Floris ineens zijn telefoon pakte.
“Zijn jullie er nog?”
We antwoordden dat we er nog waren en weer bij dezelfde plek stonden als eerder. Ik voelde mijn hartslag versnellen toen ik haar zag aankomen. Ze liep rechtstreeks op ons af.
“Sorry voor eerder,” zei ze zacht. “Ik was mega gespannen.”
Zonder erover na te denken legde ik mijn hand op haar rug. Warm. Zacht. Een klein gebaar, maar ik voelde haar ontspannen onder mijn hand. Ik zei dat ik het begreep. Dat dit ook spannend is.
We stonden dichter bij elkaar nu. Haar parfum mengde zich met de warme lucht. Ze keek me aan terwijl Floris iets zei en ik voelde het ineens. Die klik. Die verschuiving. Haar hand raakte vluchtig mijn arm. Niet per ongeluk.
En toen stelde ik de vraag eigenlijk zonder hem te stellen.
“Wij zitten hier niet ver vandaan,” zei ik. “Met uitzicht op zee.”
Ze glimlachte. Even. Net lang genoeg.
“Dat klinkt… verleidelijk,” zei ze.
En op dat moment wist ik: dit gaat niet meer over of.
Alleen nog over wanneer.
Wat er daarna gebeurde, gebeurde niet in de club.
Maar in ons appartement.
En dat verhaal… verdient zijn eigen hoofdstuk.
