"Ik was bang dat ik niet aantrekkelijk genoeg zou zijn"
Fleur (28) was al een tijdje nieuwsgierig naar vrouwen, maar twijfelde of Three Little Secrets wel iets voor haar was. Vooral het exclusieve karakter van de community maakte haar onzeker. Waren de andere vrouwen niet veel knapper, zelfverzekerder en interessanter dan zij? Uiteindelijk besloot ze zich toch aan te melden. En dat pakte anders uit dan verwacht.
Ben ik eigenlijk wel leuk genoeg?
"Ik ben nooit iemand geweest die heel onzeker is over haar uiterlijk. Ik verzorg mezelf goed, houd van leuke kleding en vind dat ik er best mag zijn. Maar zodra ik mezelf met andere vrouwen ga vergelijken, verandert dat soms.
Toen ik Three Little Secrets ontdekte, vond ik het concept meteen interessant. Alleen bleef ik hangen bij het woord 'selectief'. Ik dacht direct: wat voor vrouwen zitten hier dan allemaal?
In mijn hoofd zag ik een community vol bloedmooie, succesvolle vrouwen die altijd perfect gekleed zijn. Van die vrouwen die een ruimte binnenlopen en meteen alle aandacht krijgen.
En dan was ik daar. Gewoon Fleur, met een leuke baan, een normaal figuur en dagen waarop ik het liefst in mijn joggingbroek rondloop.
Ik heb de aanmeldpagina zeker vijf keer bekeken voordat ik daadwerkelijk op verzenden drukte."
Mijn eerste match maakte me nóg zenuwachtiger
"Tot mijn verbazing werd ik toegelaten. Dat voelde stiekem al als een kleine overwinning.
Een paar weken later kreeg ik mijn eerste match. En natuurlijk was het precies zo'n vrouw waar ik onzeker van werd. Ze was 30, had prachtig lang haar, een mooie glimlach en zag er op haar foto's ontzettend zelfverzekerd uit.
Mijn eerste gedachte was serieus: waarom zou zij mij leuk vinden?
We begonnen berichtjes uit te wisselen en ze bleek gelukkig heel toegankelijk. Ze maakte grapjes, vroeg geïnteresseerd naar mijn leven en vertelde ook gewoon over haar eigen onzekerheden.
Toch vond ik het doodeng toen ze voorstelde om af te spreken.
Ik heb zelfs overwogen om nog snel wat nieuwe foto's van mezelf te sturen. Gewoon om zeker te weten dat ze niet teleurgesteld zou zijn als ze me in het echt zag."
Het liep heel anders dan ik dacht
"We spraken af op een terras in Utrecht. Ik was er eerder en zat behoorlijk zenuwachtig op mijn telefoon te kijken toen ze aankwam.
Ze zag er inderdaad ontzettend leuk uit. Maar wat me direct opviel, was hoe normaal ze deed. Ze gaf me een knuffel, plofte op de stoel tegenover me en vertelde lachend dat ze onderweg haar koffie over haar witte blouse had gemorst.
Daar moest ik zo om lachen dat mijn zenuwen eigenlijk meteen verdwenen.
We hebben die middag uren zitten praten. Ik merkte dat ik steeds minder bezig was met hoe ik eruitzag en steeds meer gewoon mezelf werd.
Op een gegeven moment vertelde ze dat ze me zo'n leuke energie vond hebben. Dat ze vooral viel op mijn humor en hoe enthousiast ik over dingen kon vertellen.
Dat was eigenlijk precies wat ik even nodig had om te horen."
Aantrekkingskracht is zoveel meer
"Toen we afscheid namen, vroeg ze of ik haar nog een keer wilde zien. Ik kon mijn glimlach nauwelijks onderdrukken.
Inmiddels hebben we nog een paar keer afgesproken en het is ontzettend gezellig. Waar het naartoe gaat, zien we wel.
Wat ik vooral heb geleerd, is dat ik mezelf jarenlang veel te veel heb vergeleken met andere vrouwen. Alsof aantrekkelijkheid een soort wedstrijd is waarbij iemand altijd mooier, slanker of interessanter is.
Natuurlijk speelt uiterlijk een rol. Dat vind ik zelf ook belangrijk. Maar ik merk nu hoeveel verschil uitstraling, humor en de manier waarop iemand je laat voelen kunnen maken.
En misschien nog wel het belangrijkste: ik hoef helemaal niet op iedere vrouw indruk te maken.
Er hoeft er uiteindelijk maar eentje te zijn die mij leuk vindt zoals ik ben."
Fleur, 28 jaar
