Views: 38.346
Een ontmoeting die nergens op leek te sturen
Het begon op een feestje bij een vriendin. Niet groot, niet uitbundig. Gewoon een avond met mensen die elkaar kennen, muziek op de achtergrond en gesprekken die vanzelf ontstaan. Ik stond met een glas in mijn hand toen zij naast me kwam staan. We raakten aan de praat zonder dat ik me later nog kan herinneren hoe het gesprek precies begon. Het deed er ook niet toe. Wat bleef, was hoe makkelijk het voelde.
Ze luisterde op een manier die me direct rust gaf. Niet aftastend, niet vluchtig. Ik voelde me gezien zonder dat ik mezelf hoefde uit te leggen. Terwijl de avond vorderde, merkte ik dat mijn aandacht steeds vaker naar haar terugging. Niet bewust, maar vanzelf. Er was iets in haar aanwezigheid dat me aantrok. Een chemie die ik niet probeerde te benoemen, maar die wel steeds duidelijker werd.
De berichten die bleven komen
Na die avond appten we. Eerst luchtig, later iets vaker. Ik merkte dat ik haar naam op mijn scherm herkende nog voordat ik keek. Dat kleine moment van anticipatie. De gesprekken werden persoonlijker, speelser ook. En ergens tussen de woorden door voelde ik dat de interesse wederzijds was. Zonder dat het uitgesproken hoefde te worden.
Voor vrouwen die nieuwsgierig zijn naar vrouwen voelt dat vaak spannend. Je wilt niets invullen, maar je voelt wel dat er iets ontstaat. Dat gevoel werd sterker toen we besloten af te spreken voor een drankje in de stad. Geen groot plan. Gewoon elkaar weer zien.
Een avond die moeiteloos werd
Het drankje werd een avond. We lachten, praatten, deelden verhalen. Het was supergezellig, maar daaronder lag iets anders. Een spanning die niet onrustig was, maar warm. Ik voelde me op mijn gemak, maar ook scherp. Bewust van hoe dichtbij ze zat. Van hoe onze knieën elkaar soms raakten onder tafel.
Op een gegeven moment voelde ik een helderheid die me verraste. Zonder dat ik het had voorbereid, stelde ik de vraag. Zullen we naar mijn huis gaan. Het voelde niet impulsief, maar logisch. Floris was een weekend weg met vrienden. Er was ruimte. En vooral, er was vertrouwen.
Twee zoenen op straat
Buiten was de lucht koel. De stad voelde stiller dan binnen. We liepen naast elkaar, onze jassen dicht tegen ons aan. Op een kruispunt bleef ze even staan. Ik draaide me naar haar toe en voordat ik kon nadenken, kuste ze me. Zacht, maar zeker. Haar lippen tegen de mijne, haar hand even op mijn arm. Het was een zoen die alles bevestigde wat ik al voelde.
We liepen verder, maar niet ver. Een paar straten later trok ik haar voorzichtig naar me toe. Deze keer was de zoen langer. Intiemer. Ik voelde haar adem, haar nabijheid. De wereld leek even weg te vallen. Het was geen haastige zoen, maar een die tijd nam. Alsof we allebei wisten dat dit pas het begin was.
Hand in hand liepen we verder. Mijn hartslag rustig, mijn gedachten helder. Wat er thuis zou gebeuren, wist ik nog niet. Maar dat het bijzonder zou worden, voelde ik in alles.
Part 2 volgt.